Link!

Oktober 2012. Mijn puber komt thuis en treft mijn moeder van 83, ook onze buurvrouw, bewusteloos aan. Gelukkig heeft mijn zoon een vriendje meegenomen en is hij niet alleen. Mijn moeder heeft sinds kort suikerziekte. De moeder van het vriendje van de puber heeft dat ook, dus samen doen de twee jongemannen dapper wat controles om te zien of ze mijn moeder wakker kunnen krijgen. Het lukt ten dele; ze zit rechtop maar zakt weg.

De puber belt mij met zijn bevindingen. Ik vraag hem bij mijn moeder èn aan de lijn te blijven en ik spurt weg van mijn werkplek als assistente op de poli Gynaecologie. Met mijn mobiel in de ene hand en de telefoon van het ziekenhuis in de andere bel ik de huisarts, die mij vragen stelt die ik op mijn beurt weer doorspeel naar mijn zoon. De huisarts belooft direct te komen.

Snel gris ik mijn jas van de kapstok en ik gooi mijn mobiel in mijn tas. Ik zwaai naar de poli dokters en mijn collega met de mededeling: “sorry, moet weg, moeder bewusteloos, het spijt me.” Ik arriveer tegelijk met de huisarts. Eerst knuffel ik mijn zoon. De schrik staat nog in zijn ogen. Ik vertel hem dat ik verschrikkelijk trots op hem ben, dat er hulptroepen zijn en dat we het gaan overnemen. Als crisisopvang bel ik mijn buurvrouw, die meteen komt en met de jongens om tafel gaat zitten.

De huisarts denkt aan een hersenaandoening; de mond van mijn moeder hangt scheef. Even later vind ik de oorzaak ervan: mijn zoon heeft geprobeerd om haar een koekje te geven vanwege de suiker. Het is echter in de wang van mijn moeder blijven steken. Nadat ik het heb weg gepeuterd, puzzelt de huisarts verder. Hoge koorts, nauwelijks kunnen praten en terwijl ik het hoofd van mijn moeder recht probeer te leggen op de bank, begint ze te schreeuwen. Ze ziet er met de minuut beroerder uit.

De huisarts belt 1-1-2 en met een minuut of vijf is de ambulance gearriveerd en begint het circus met infuusnaalden. Dapper houd ik hier en daar een zakje omhoog, terwijl de ambulancebroeders hun controles uitvoeren. Op commando spurt ik naar de medicijnkast voor een paracetamol zetpil, die ik –Godzijdank- altijd in huis heb. Even later zijn we met gillende sirenes op weg naar de Spoedeisende Hulp in “mijn” ziekenhuis.

Wanneer de verpleegkundigen van de Spoedeisende mijn moeder uitpakken van de ambulancetafel, heeft ze rode vlekjes op haar huid. De diagnose “verward en hoge koorts” wordt bijgesteld naar sepsis. Direct wordt er een cocktail van zowel antibiotica als verschillende antivirale middelen toegediend via het infuus. Er wordt een longfoto gemaakt en nog wat later een CT-scan. Aansluitend komt de neuroloog een ruggenmergpunctie doen. Het vocht is troebel en de diagnose wordt bijgesteld naar “verdenking hersenvliesontsteking”.

Af en toe komt mijn moeder bij om vrijwel direct weer weg te zakken in haar eigen wereld, een nachtmerrie van koorts en bacteriën Er lopen verpleegkundigen rond die niet alleen mijn moeders functies bewaken, tegelijkertijd houden ze mij ook in de gaten. Ze geven me aandacht, veel koffie, sigaretmomenten en liefdevolle schouders om eens flink op uit te brullen. Hoewel het hysterisch druk is, is er geen moment sprake van “Sorry, geen tijd” en ik voel me na zes uur op de Spoedeisende bijna thuis. ’s Nachts rijden we gezamenlijk mijn slapende moeder naar de afdeling. Ze is veilig. Nu kan ik ook naar huis om wat te slapen.

Een dag of wat later meld ik me op mijn eigen poli voor een nieuwe werkdag. Ik hoor, dat het nog maar de vraag is of onze Spoedeisende in 2013 open is. Even later lees ik over Kamervragen omtrent de storing van het alarmnummer 112, die eerder dit jaar plaatsvond. Geen verbinding, men kreeg een bandje bij het bellen. De trieste score? Twee mensenlevens. Nederland is een kabelbaan van UPC geworden. Link.

De telefoon op mijn poli gaat over. Het is een zwangere mevrouw met buikpijn. Dankbaar voor het feit dat er verbinding is en dat we beschikken over uitstekende faciliteiten in de vorm van een Spoedeisende en een 24-uurs verloskamer, nodig ik de mevrouw uit om direct te komen.
Omdat het (nog) kan.

Advertenties

2 Reacties op “Link!

  1. Gelukkig is de gezondheidszorg in Nederland (nog) goed geregeld. Het zou zo jammer zijn als we dat zouden kwijtraken en mede daardoor onze geliefden eerder moeten verliezen.Ik hoop oprecht dat het herstel van je moeder voorspoedig verloopt, Odette!

  2. Wat een dappere knullen, je zoon en zijn vriendje. Over de gezondheidszorg is veel te doen. Maar in jullie geval is alles in elk geval goed verlopen. Ik hoop dat het met je moeder inmiddels beter gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s