Aarde(n)

Het Franse leven glijdt aan me voorbij, de dagen vliegen harder voorbij dan me lief is. Heeft het te maken met het vakantiegevoel om niets te hoeven, niets te moeten? Enerzijds wel,  onze berg straalt rust uit, sereen bijna, ook al is de berg dicht bevolkt met Nederlandse gezinnen en hun kroost. Een andere factor is nog belangrijker. Het kamperen op een naturisten terrein. Iedere keer verbaast het me weer, hoe gemakkelijk ik op deze terreinen aard, hoe snel ik rust vind en terug lijk te keren naar mijn eigen kern.  Terwijl mijn systeem thuis, in Nederland, absoluut niet is ingesteld op naakt recreëren.

Kinderen en ook volwassenen vinden elkaar hier op gevoel. Dat is anders dan op  een textielcamping. Daar, zoals in de rest van de wereld, telt immers de buitenkant. De kleding je aan hebt maakt uit welke statement je uitdraagt of uit wat voor soort gezin je komt. Sneakers en de soorten gadgets bepalen de rangorde in de groep.

Au naturiste gaat dat hier niet op. Gympen zijn hier overbodige luxe. Belachelijk ook, doordat je simpelweg van de paden naar beneden flikkert wanneer je met een roseetje op naar boven of juist naar beneden wilt ploeteren. Een setje badslippers of crocsen om de berg op en af te huppelen zijn voldoende. Geld en status zijn niet belangrijk; je portemonnee of de nieuwste smartfoons kun je immers alleen ergens verstoppen op een plek waar de zon niet schijnt. En laten we wel zijn: dat staat toch een beetje lullig.

Waar ik normaal gesproken een bloedhekel heb aan groepen en bijbehorend gedrag ga ik hier naadloos op in de menigte, waar geen labels of stempels bestaan. Iedereen is gelijk, met bijbehorende rugzakjes en littekens. Niemand is ongehavend  zijn of haar leven doorgekomen. Dat is wat je zou kunnen noemen de naakte waarheid. Het leven tekent. Op een harde manier, maar ook op een bijzondere en respectvolle manier. Het is buitengewoon leerzaam om te ervaren dat het op deze plek absoluut niet uitmaakt hoe je eruitziet. Het gaat erom hoe je je voelt.

Naar alle eerlijkheid kan ik aanvoeren dat ik me hier buitengewoon goed voel. Krachtig, rustig en helder in mijn hoofd. Dat is op zich al heel bijzonder te noemen, met een antenne in mijn hoofd die normaal gesproken vierentwintig uur per daag, zeven dagen in de week, aanstaat. Het meer straalt een bijzondere mate van rust en schoonheid uit. Wanneer ik heb gezwommen voel ik me bijna gereinigd. Misschien is dat ook wel zo. Het water is zuiver, helder en fris.

Diep verscholen in de bossen, op mijn eigen vakantieberg, lukt het me voor het eerst in jaren om letterlijk met blote voeten weer eens contact te maken met Moedertje Aarde. En dat voelt heerlijk.


Benieuwd waar ik zit? Klik hier

Advertenties

5 Reacties op “Aarde(n)

  1. Het klinkt als de hemel op aarde.Het Rammetje in Ravels mag weg uit jouw leesbalkje, ik ben sinds 12 juli verhuisd naar mezelf: "MARJA".http://rammelaars2.blogspot.com

  2. Marja, ik pas het zo gauw mogelijk aan (heb af en toe beschikking over laptop) Gr Odette

  3. Puur natuur, dit schrijven.

  4. Ik ken het van vroeger, het is heerlijk. Zodra onze pubers uit huis uit zijn, gaan we weer terug. Geniet, je hebt het mooi beschreven.

  5. Interessant. Wij stonden dit jaar op een veel grotere camping dan we gewend zijn – en ook nog eens gekleed natuurlijk, hoewel, natuurlijk – en het viel ons op dat bijna niemand meer groette. Je had daar net zo weinig contact met "vreemden" als in het dagelijks leven. Bijzonder dat je zoon op zijn leeftijd hier ook nog steeds voor in is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s