Door de beugel

Het hekwerk in de bovenkaak van mijn puber wordt geplaatst. En wel door onze eigen beugeltandarts, die niet meer om de hoek praktiseert maar nu spreekuur houdt op een klein halfuurtje hier vandaan.  Aangezien het met de “nieuwe” orthodompteur niet klikte, verhuizen wij mee.

Bij de balie worden we van harte welkom geheten. Wanneer we even later worden geroepen, blijkt er een verrassing : de favoriete assistente  van mijn puber is terug.  “Zo jongen,  wat vind ik het fijn je weer te zien. En wat ben je lang geworden,” zegt de assistente hartelijk tegen B. Ter plekke groeit hij nog een beetje verder.

Gezellig kletsend met de assistente klimt de puber in de behandelstoel. Het spotlicht wordt op zijn kaakwerk gericht en met een haakje controleert de assistente of alles nog zit zoals het hoort. Het blijkt dat een van de slotjes op de ondertanden deze maand niet heeft meegedaan. Dat is jammer maar niet onoverkomelijk. Het slotje wordt vastgemaakt  en ter plekke constateert de puber dat het tandje weer meedoet in het hekwerk.

“Hoe gaat het met poetsen, meneer B?” vraagt de assistente vervolgens. Luchtig vertelt de puber dat het goed gaat. Zachtjes schud ik mijn hoofd. Echt niet; het tandenpoetsen is een strijdpunt. Een dagelijks terugkerend politiek huiskamerdebat. Een peuter kun je onder je arm beetpakken om zijn tanden te poetsen, met een puber van dertien wordt dat al gauw een beetje lullig. Bovendien trekt mijn rug dat niet. Tot slot ben ik van mening dat er op de leeftijd van dertien ook zoiets als eigen verantwoording bestaat.

“Volgens mij is dat niet helemaal waar, B ” zegt de assistente.

“Je ondertanden zitten onder de plak, je hebt bloedend tandvlees en het is ontstoken. Je beugelloze boventanden, die je tot nu toe eigenlijk nog heel gemakkelijk had kunnen schoonhouden, zitten óók onder de plak. Mocht je denken dat ik het niet zou zien, dan heb je het mis. Sterker nog: ik ga hier geen beugel overheen plakken. Dat is namelijk vragen om problemen.” De assistente drukt op het voetpedaal en de tandartsstoel zakt langzaam omlaag. De puber kijkt beurtelings naar mij en naar de assistente, op zijn voorhoofd heeft zich een vraagteken genesteld.  

De puber breekt en vertelt, dat het eigenlijk helemaal niet goed gaat met dat poetsen. Hoe vaak hij gewaarschuwd wordt. Dat hij er ’s avonds simpelweg geen zin in heeft. Door het huiswerk. En het inpakken van zijn tas. Enzovoort.

“Kijk, dat bedoel ik. Dat is dus een ander verhaal,” zegt de assistente. “Moet je luisteren B, ik vind je een leuke jongen maar een ding is zeker: jij liegt niet meer tegen mij. Voortaan vertel je me gewoon hoe het zit en dan kijk ik wat ik voor je kan doen. Wanneer je verhalen vertelt die niet kloppen, kan ik je niet verder helpen en stop ik ermee. Afgesproken?” 

Het is een wake up call en hij doet wonderen. De tandartsstoel gaat weer omhoog en het plaatsen van het hekwerk in de bovenkaak wordt vervolgd. Met wat vertraging, want de boventanden moeten eerst grondig worden gereinigd.  Wanneer deze schoon en droog zijn, pakt ze tangetjes, waarin de beugelslotjes al voorgeklemd zitten en lijmt met oneindig geduld en vakkundige precisie de slotjes op de boventanden van puber. Tot slot verwijdert ze liefdevol en minutieus de lijmresten van de tanden en sluit ze de beugel af met een draad, die door de slotjes wordt gerijgd.

Wanneer puber naspoelt, neemt de assistente me even apart. “Het spijt me zo verschrikkelijk dat ik hem zo moest aanpakken, maar dit had hij echt even nodig.” Ik knik, ik ben het met haar eens. Vreemde ogen dwingen nog altijd. Vandaag was dat nodig.

Puber krijgt een nieuwe ragertje mee voor het schoonhouden van het hekwerk, tezamen met een poetsinstructie èn een afspraak voor de mondhygienist. “Tot volgende maand, B,” zegt de assistente hartelijk. “Ik weet zeker, dat jouw gebit er dan prachtig uitziet.” Puber knikt enthousiast. Hij gaat zijn grill vanaf nu goed onderhouden. Zachtjes laat ik het kaartje van de mondhygienist nagenoeg onzichtbaar in mijn jaszak glijden.

Advertenties

6 thoughts on “Door de beugel

  1. zelf heb ik drie beugelkinderen groot gebracht en dit verhaal komt me zeer bekend over.Het blijft een strijd nu zal het een tijdje goed gaan maar zomaar ineens komen de poets-strubbels weer opdagen….sterkte ermee.

  2. Het was een spiegeling gisteren, Novelle…bij de beugeltandarts. Het was namelijk een zelfde soort gesprek dat mijn vader dertig jaar geleden ook al met de beugelboer voerde 😉 Odette

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s