Content

Op mijn vrije dag surf ik over het internet, op zoek naar nieuwtjes. Terwijl mijn ogen het beeldscherm scannen, blijven ze plots hangen op een woord dat ik nog niet ken. Iets met een manager.

Het artikel blijkt te gaan over webcontent en contentmanagement. Een softwaretoepassing, een webapplicatie die het mogelijk maakt dat mensen op een gemakkelijke manier, zonder al te veel technische voorkennis, documenten en gegevens op het internet kunnen publiceren. Er is CMS voor nodig, lees ik, een Content Management Systeem.  “Geheimtaal voor duur en niet toegankelijk,” schiet er door mijn hoofd, terwijl de frons tussen mijn wenkbrauwen dieper groeit. 

Nieuwsgierig scroll ik verder en terwijl mijn ogen van links naar rechts over het beeldscherm schieten in de race om meer informatie, krullen mijn mondhoeken steeds verder omhoog.  Bekend terrein. Sinds 2009  ben ik mijn schrijfsels gaan publiceren, die –met vallen en opstaan- uitgroeiden tot columns en gedichten. Begonnen op de site van Trouw, later huurde ik een eigen internetkamertje, bij Blogger. Sinds 29 februari ben ik kasteelvrouwe geworden van een eigen domein, dat ik eigenhandig heb verbouwd tot schrijfpaleis. Detteke en Lettersmid wonen, pardon schrijven er, met veel liefde en plezier.  Op het internet.

Voorheen noemde ik mijn schrijverij bloggen. Vanaf vandaag kan ik dat woord niet meer zonder een enorme glimlach op mijn gezicht uitspreken. Contentmanager ben ik. Al tijden! Heimelijk ben ik op zoek geweest naar een andere baan maar telkens liep het op niets uit. Geen diploma, geen ervaring. Het sollicitatiegesprek ging vaak over iemand anders.  

Zonder dat ik ervoor heb hoeven solliciteren, heb ik de allerleukste baan van de wereld gekregen. Die van contentmanager binnen mijn eigen (web)ruimte. Ik ben automatisch aangenomen met een geweldig pakket aan secundaire voorwaarden. Zoals verse koffie aan eigen keukentafel en vrij om te schrijven waar en wanneer ik wil. Een wereldbaan die uitstekend te combineren is met mijn wereldse baan. 

De grijns op mijn gezicht is er niet meer af te slààn, vandaag. Terwijl ik de laptop afsluit, bereikt de geur van verse soep mijn  neusgaten. Secundaire arbeidsvoorwaarde nummer vijf: een verse, eerlijke lunch.  Naast mijn schrijftafel, bij de buurvrouw, mijn moeder. 
Advertenties

Een Reactie op “Content

  1. Wat een geweldige vondst! Brengt bij mij ook een grote glimlach teweeg. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s