Groep acht, de laatste les

Een jaar geleden schreef ik groep acht *) over het laatste basisschooljaar voor tienerelf. Een jaar stelt niets voor, met wat feestdagen ertussen is het jaar zo om. Tienerelf, inmiddels twaalvert, is aan het afzwaaien van de basisschool.

Het schoolreisje is al geweest, nu is het de beurt aan het hoogtepunt van het jaar: de musical. Na vele maanden van repeteren is het zover. Daar staat hij, mijn zoon. Op het podium van een echt theater in Amsterdam. Op de tweede rij, verstopt achter zijn langere klasgenoten, gehuld in een wit overhemd. Hij speelt het karakter van een computerkind. Verbaasd zie ik hoe mijn zoon is getransformeerd tot een musicalster. Hij zingt de sterren van de hemel. Alsof hij nooit anders heeft gedaan spreekt hij zijn tekst met moeilijke woorden uit en trekt er verschillende bijbehorende smoelwerken bij. Zo ken ik hem niet, ik geniet met volle teugen.

Nadat het applaus van het slotlied is verstomd, zitten er zesenvijftig aanstaande tieners uit twee groepen acht op de podiumvloer. Het verschil tussen de kinderen is enorm; sommige kinderen ogen veel ouder dan de andere. Zo verschillend en toch gelijk want met zijn allen delen ze hetzelfde gevoel van afscheid nemen en opnieuw beginnen. In enkele gevallen is het afscheid moeilijk; sommige pubers kennen elkaar al vanaf de crèche.

De juf klimt het podium op. Met een microfoon. Ik zie de ogen van mijn kind van veraf uitpuilen en hoor hem bijna zuchten. Dat wordt nog een kwartiertje stilzitten en dat is niet bepaald zijn hobby.
Juf roemt haar kinderen, om de inzet en de kwaliteit die ze met zijn allen hebben geleverd in de musical. Dan valt de juf even stil en ze moet even slikken. In de zaal wisselen de ouders verbaasde blikken uit. Normaal gesproken is de juf nogal nuchter.

“Jongens,” begint de juf zachtjes. “Toen ik twee jaar geleden op ditzelfde podium stond, met mijn toenmalige groep acht, vond ik het lastig afscheid te nemen. Ik dacht nooit meer zo’n leuke groep te krijgen. En dat klopte.”
Er heerst een oorverdovende stilte in de zaal. Zachtjes kraakt het podium wanneer de juf zich zachtjes naar haar eigen groep beweegt.

“Jullie zijn namelijk veel leuker. Het spijt me, dat ik jullie twee jaar geleden steeds met mijn oude groep heb vergeleken. Sorry, dat ik er steeds op terugkwam en er vervelende opmerkingen over gemaakt heb. Dank jullie wel voor de afgelopen twee jaren. Het was super. De schoolreisjes waren geweldig. Jullie zijn kanjers en door jullie groepsgevoel heb ik veel geleerd.”

Even blijft het stil. Tot er een oorverdovend applaus losbarst, dat vanaf het podium begint en aanzwelt tot de achterste rijen in de zaal. De klas van mijn zoon straalt. Op slag krijgt de juf meer woordwaarde. Wanneer je tegenover twee klassen pubers, hun ouders èn familie openlijk je ongelijk durft te bekennen en je excuus durft aan te bieden, heb je ballen. Dan ben je wat mij betreft een meesterlijke juf.

*)http://www.lettercomponist.nl/2010/07/groep-acht.html

Advertenties

7 thoughts on “Groep acht, de laatste les

  1. In veel opzichten een prachtige avond.Meesterlijke juf, echt Odette.Mijn kleindochter van tien nam vandaag afscheid van haar klas omdat ze het niet trekt. Haar wacht bijzonder onderwijs. Gelukkig is ze geplaatst en ik hoop dat ze meer plezier in school zal krijgen.

  2. 'Woordwaarde' en 'Meesterlijke Juf' weer mooi gecomponeerd! Afscheid van groep acht ik heb het twee keer meegemaakt en was het bijna vergeten, maar door jou verhaal,zat ik weer even in de zaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s