Paola

Paola, mijn auto, is weer in het rijk der levenden. Ja, ik geef mijn auto een naam en ja, ze leeft. Alleen al haar rijgedrag en kuren zijn genoeg om te constateren dat dat geen verbeelding is. En bovendien hebben tot nog toe hebben al mijn kleine boodschappenwagentjes een naam gehad. In 1999 kreeg ik Jumbo, een onooglijke Subaru. Daarop volgde Yoko, een Suzuki Alto. Tot 2008 was ik vriendjes met Finette, een eigenwijze peugeot uit 1994 die ik veel te vroeg naar het autokerkhof moest wegbrengen.

Finette werd opgevolgd door Paola. Sinds twee jaar mijn reismaatje. Ze is herteld van een aandoening aan de luchtwegen, waarvan ze een paar weken uit de roulatie is geweest. We lijken wel wat op elkaar, Paola en ik. Net als ik heeft ze verschrikkelijke kuren, vreemde buien en regelmatig heeft ze een grote bek. En ze rookt, als een schoorsteen. Geduld heeft ze niet, ze wil scheuren. En vooral niet achteruit, die versnelling gooit ze regelmatig in de war.

Mijn adellijke blauwe dame had last van een defecte luchtpijp, waarvan ze enorme hoestbuien ontwikkelde. Dat krijg je ervan, van dat gerook. Ook begon ze een beetje te stotteren. Ouderdom, in combinatie met achterstallig onderhoud. Terwijl ik dacht, dat mijn buurman een Harley Davidson had gekocht –zonder rijbewijs- bleken de ongekend harde formule-1 geluiden van mijn eigen kleine Paola afkomstig te zijn.

Natuurlijk was het geen simpele bronchitis, dat met een beetje olie en smeer weer te verhelpen was. Nee, haar luchtpijp was uiteraard aan het begin, vanaf het hart van de knalpot, afgebroken. Zoals dat hoort. Met veel geduld heeft lief haar liefdevol geopereerd en zo konden we vanmorgen samen weer eens toeren, Paola en ik.

Het was even wennen, want de koppeling van Paola werkt soms net even anders, als ze een bui heeft. Dan kan ze zomaar ineens vooruitschieten en even later abrupt weer stoppen. Met wat liefdevolle bewegingen van mijn voet over het gaspedaal en een ferme ruk aan de versnellingsbak komt het dan vaak wel goed.

In de vroege morgen, met de vensters nog beslagen van de vroege ochtenddauw, maakte ik voorzichtig de bestuurdersdeur open. Ik werd hartelijk ontvangen. Dat is niet altijd zo want Paola speelt nog wel eens met de palletjes van het slot. Voorzichtig de contactsleutel omgedraaid en als een goed geoliede naaimachine begon ze spontaan en direct te spinnen. Liefdevol ontdeed ik Paola van dauw en spinnenwebben. Even later konden we goedgemutst vertrekken.

Van pure moed en zin hebben we een ferm blokje om gedaan. Zomaar, omdat het kon. Soepel schakelend van één tot vijf en in vijftien seconden naar honderd (waar het mag, natuurlijk). Even lekker ouderwets scheuren. Toen ik uiteindelijk na wat omwegen de supermarkt binnenstapte was ze lekker warm gedraaid.
“Tot zo, lieverd” fluisterde ik zachtjes tegen Paola.

Ik zou gezworen hebben, dat ze me een vette knipoog gaf op de parkeerplaats.

Advertenties

2 Reacties op “Paola

  1. Paola nog steeds in bedrijf. Geweldig wijfje!ferrara-victoriene.blogspot.com

  2. De liefde voor Paola spat van het scherm. Ik wens jullie een heleboel mooie tochtjes samen toe 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s