Beugelschroefgatpennetje

Tienerelf heeft een beugel sinds deze week. Een verhemelteplaatje, vlindermodel. Het zit permanent in zijn mond. Vastgemaakt door middel van twee banden, die om de twee bovenste achterste kiezen zijn vastgelijmd. Het heeft wat foto’s en pas- en bijtsessies gekost, maar nu zit het als een huis.

Voor mij als moeder de schone taak om de zaak twee keer in de week aan te draaien. Een miniem slagje van een halve millimeter per keer. Met een klein pennetje, dat kan inklappen. Een waar miniatuurmarteltuigje. Bij de orthodontist leek het heel gemakkelijk: “Kijk even mee mevrouw, dat moet zo.”
“Hoofd achterover, onder de lamp en dan doet u het pennetje in het gaatje, dat loopt daar, ziet u wel? En dan zo, met het pennetje naar achter. Wel even opletten dat het pennetje niet achter in de keel schiet en op tijd loslaten, anders schiet het vast.”

Ontredderd kijk ik naar mijn stoere kind in de orthostoel. Op staande voet ontslag wil ik, als pasgeboren beugelmoeder. Beverig mag ik het aandraaien oefenen, onder verscherpt toezicht van de orthodontist. Onder ideale omstandigheden, dat wil zeggen onder de tandartslamp en in de stoel. Er staat een pijltje op het beugelplaatje –de techniek staat voor niets- en warempel, er is een gaatje in het midden van de beugel te zien. Dapper steek ik het pennetje in het gaatje en peuter voorzichtig een slag naar achteren. “Dat kan soepeler hoor, mevrouw, u hoeft alleen maar in het schroefgat te kijken en in de richting van de pijl te bewegen” zegt de orthodontist. Uiteindelijk lukt het me na drie pogingen.

De beugelvrouw controleert het geheel nog even en vraagt zoon of hij een lichte druk voelt in zijn kaak. Tienerelf knikt van wel. “Dan is het goed,” concludeert de orthodontist tevreden. Samen besluiten tienerelf en ik dat het aandraaifeest op de dinsdagen en de vrijdagen zal plaatsvinden. Makkelijk te onthouden en goed verdeeld in de week.

Na een tijdje is tienerelf al aardig aan de beugel gewend, al eet het nog lastig. Er blijven nog etenszaken aan de beugel plakken. Extra poetsen is dus geboden. Het is een beetje afzien, de banden om de kiezen veroorzaken ruwe gaten in de binnenkant van zijn wangen. Gelukkig heeft de beugelboer daar waxdrops voor meegegeven, die als een verzachtend kussentje over de banden kunnen worden geplakt.

Vrijdagavond. Shit. Het beugelpeuteren helemaal vergeten, vanmorgen. Nerveus roep ik tienerelf. Het is al donker, dus besluiten we dat tienerelf het beste maar op de eettafel kan gaan liggen. Onder de tafellamp. Hoofd achterover en de mond wijd open. We zijn er alletwee een beetje lacherig onder. Ondanks het goede licht kan ik helemaal niet zien wat de bedoeling is met die beugel, dankzij mijn -8 ogen die ook een bril voor dichtbij zouden moeten.

Het mondspiegeltje komt er aan te pas, (meegegeven door de beugelboer) maar desondanks lukt het me niet de beugel aan te draaien. Een klein tandenborsteltje gepakt en eerst het verhemelte en het beugelplaatje schoongeborsteld. Het schroefgaatje komt tevoorschijn. Voorzichtig priegel ik het draaipennetje in het schroefgaatje en draai. “Niks hoor mam, ik voel niets,” zegt zoon. “Nog een keer dan,” zeg ik lichtelijk paniekerig. Ik zie er eerlijk gezegd tegenop om mijn beugelaandraaicarrière al in een avondje om zeep te helpen.

“Mam, kom op nou maar,” zegt tienerelf. “Je kunt het best.” Voorzichtig probeer ik het opnieuw. Deze keer kan ik het gaatje beter zien, ik kan er in kijken, ìn de draairichting. Ineens zie ik hoe het moet. Langzaam duw ik het pennetje in het gaatje en naar achteren, in de richting van de pijl. Behoedzaam, zodat ik niet in de keel van tienerelf terechtkom. Ik krijg visioenen van niet afgesproken amandelperforaties. Als het pennetje bijna zijn slag heeft gemaakt hoor ik enthousiast “ik voel het mam, hij zit strakker!”

Opgelucht kijken we elkaar aan. Onze relatie is naar het volgende level geëvolueerd. We zijn beugelkind en aandraaimoeder geworden.

Advertenties

9 Reacties op “Beugelschroefgatpennetje

  1. Goed verhaal.Mijn tandarts liet ooit een kroon in mijn mond vallen. Drie keer raden wat je dan doet . . . . Idd, inslikken. Nooit meer iets van terug gevonden.

  2. Wat lief!Tienerelf vertrouwt je dus genoeg om jou met een martelwerktuig in zn mond te laten peuren. Lijkt me toch iets om trots op te zijn, als moeder zijnde. Ondanks de puberteit gelooft hij nog steeds dat jij hem geen pijn gaat doen; sterker nog, hij moedigt je zelfs aan.

  3. Wat weer een prachtig verhaal Odette. Ik zie het voor me. En wat een teamwork.Ferrara

  4. poehh lijkt me een zenuwenwerkje.Gelukkig went alles ook beugels aandraaien.leuk om te lezen!wij hadden 3 beugel kinderen gelukkig hoefde ik die niet zelf an te draaien.

  5. ik zit met verbazing mee te kijken … mijn mond valt open … mijn hoofd buigt naar de laptop en ja het voelt strakker D)medeaandraaimoeder Frederiek 😉

  6. De reactie van jouw zoon vond ik van grote klasse.
    “Mam, kom op nou maar,”

  7. Pingback: Lettersmid | Vindjezin

  8. Pingback: Lettersmid | Lettersmid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s