Partir…..c’est mourir un peu.


Ik kon vorige week maar moeilijk van mijn vakantieberg afkomen. Ik heb me er 2,5 week kostelijk vermaakt en zo thuis gevoeld, dat ik mijn luchtkasteel als tweede woning beschouwde. Toch komt er aan alles een eind, zo ook aan onze vakantie.

Het opblaaskasteel moest ingepakt en natuurlijk ging het regenen. Dat hoort nou eenmaal bij kamperen. Ooit een natte tent ingepakt? Geen pretje want zo’n tent wordt minder hanteerbaar en een klein beetje zwaarder. Het oogt ook wat verdrietig, om in de regen alles weer op te bergen waar je in de vakantie zo’n plezier aan hebt beleefd.

Waar het bij aankomst op de 10e juli nog een hel was om onze spullen de berg óp te zeulen, ging dat met het vertrek gesmeerd. Bewolkt was onze berg beter te behappen dan in de zinderende hitte. Daarnaast hadden onze kuiten ruim twee weken een onbedoelde maar goede bergtraining gehad. Nog eventjes de plek afgezocht en nagekeken, hier en daar iets opruimen en vervolgens met al het spul naar beneden gewandeld. We bleken in Frankrijk toch iets meer verzameld dan gedacht en onze Volvo was nog steeds een auto in plaats van een vrachtwagen. Uiteindelijk hebben we alles achter de laadklep gekieperd, die dan ook de rest van de tocht naar huis niet meer open mocht.

Tot slot gedoucht en op het terras een broodje gegeten, nou ja weggeslikt is een beter woord. Het einde van een vakantie is nu eenmaal lastig. Toen volgde het onvermijdelijke: het afscheid nemen van de vaste crew van de camping en van de campingeigenaren. Nog een keer de berg op naar onze vakantieburen om ook daar nog even een hand, een zoen en een omhelzing te brengen. Even later, een berg aan indrukken rijker, stapten we in de auto.

De eerste vier uur van de terugtocht hebben we 100 kilometer afgelegd. Een kunst, als je bedenkt dat we de eerste 88 km op een tweebaansweg begonnen en we ongeveer 2.5 uur over de stad Lyon hebben gedaan. Nadat we die stad eenmaal gepasseerd waren, vlogen de overige steden als Macon, Dijon, Nancy en Metz met redelijke tussenpozen voorbij.

Langzaam veranderde het dorre, verwilderde zuidelijke Franse landschap van de Drôme naar de gouden graanvlakten van de Côte d’Or. Enkele honderden kilometers later veranderde het gouden landachap in de gekleurde patchwork lappendeken dat bij de omgeving van Luxemburg hoort. Het bordje “Luxembourg” met haar typische grensoverweg (10 km per uur passeren, jawel!) volgde al gauw.

Doordat ik niet kon omkijken danwel in de achteruitkijkspiegel kon turen vanwege onze belading, heb ik afscheid van Frankrijk moeten nemen via mijn buitenspiegel.
Belle France, adieu, je vous remercier.

Advertenties

One thought on “Partir…..c’est mourir un peu.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s