Brugpiepert


Laatst waren zoon en ik weer eens op de avonturenspeelplaats. Een speeltuin waarin gehangen, geklommen en gedurfd moet worden. ’s Avonds is het meer een avonduren speelplaats, met name voor tieners. Het was lang geleden dat ik er geweest was. Het was onherkenbaar ten goede veranderd; bijna alle speeltoestellen waren gerepareerd of vervangen .

Op de hang-en touw brug (het is meer voet en teenzeer te noemen vanwege de gaten) kreeg ik het Spaans benauwd want mijn voet zou toch eens door een gat schieten. 1) Een gezellig setje van vader en zoon klommen mij soepel voor. Ooit, lang geleden, beoefende ik de turnsport en was mijn lichaam soepel. De lenigheid van mijn lijf ben ik onderweg richting veertig ergens kwijtgeraakt maar mijn geest wordt elke dag soepeler.

Dat joch en mijn lieve kind besloten samen ter plekke dat het wel leuk was om op en neer te “hoppen” zodat de brug een soort kermisattractie werd. Zuchtend en steunend kwam ik op het “normale” gedeelte van de brug, waarop de vader van dat joch vroeg : “Gaat het, mevrouw?” (het woord mevrouw alleen al). “ Tja, zei ik nonchalant, “als je ouder bent geworden als je schoenmaat, wordt het leven toch een stuk houteriger.”

Vervolgens heb ik een andere survivalbrug bedwongen, zo eentje met een touw onder je voeten en een touw om je aan vast te houden. Een verkeerde beweging en je belandt direct, live in het water. Tijdens de oversteek werd ik uitgelachen door een setje aanmaakjongeren van een jaar of twaalf. Toen ik vroeg waar HUN moeders dan wel waren, moesten ze bekennen dat die gewoon lekker op een bankje zaten, danwel thuis of aan het werk waren.

“Kijk”, zei ik tegen zoon, “zo kan het dus ook, die moeder van jou, dit lekkere ding, gaat lekker klimmen. “En heren”, vervolgde ik mijn betoog tegen de hangjeugd, “wanneer ik de overkant bereik, verwacht ik wel applaus.“ Nadat deze hangjongere de overkant had bereikt, volgde dan toch het applaus, inclusief gefluit.

“Hoe vond je dat nou?” vroeg ik, toen we na afloop veilig weer op de fiets zaten. “Stoer hè?” zei ik tegen mijn zoon. “Tja mam, maar je bent ook eigenlijk wel stoer” antwoordde mijn held van tien jaar. “En dat klimmen en klauteren is goed voor je want net als kinderen kun jij er ook van groeien. Hiermee leer je op jezelf te vertrouwen.”

Mijn kind als eigen mental coach. Ik hoop, dat hij zich met deze coachvisie door zijn tienerjaren kan goochelen. In elk geval krijg ik hiermee de bevestiging dat onze opvoedmethode werkt. Opvoeden doen wij namelijk in twee- of drierichtingsverkeer, inclusief richting retour.

1) dat overleef ik natuurlijk heus wel, maar het staat zo lullig).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s