Hoe ik aan mijn naam kom (schrijfveer)

Mijn naamgever is van significante betekenis geweest in het leven van mijn moeder. En nee, het is geen mannennaam dus mijn vader was het niet, al was zijn rol van groot belang in de levensloop van mijn moeder. Net zoals mijn moeders rol van grote betekenis is geweest in mijn vaders leven, al hebben ze dat samen nooit kunnen uitspreken. De jaren zeventig, in combinatie met de strenge opvoeding die ze beiden hebben genoten, stond dat niet toe.

Mijn naamgever kwam tegelijkertijd met mijn moeder ter wereld, al schelen ze een uurtje, maar telt dat ook echt? Mijn naamgever kwam ter wereld in een nonnenziekenhuis, ergens in het diepe zuiden van Nederland. Ze was ongeveer een centimeter of veertig lang en woog iets minder dan 1000 gram, een armpje onderweg gebroken tijdens de geboortestrijd.

Ze nam een grote verrassing voor de mensheid mee, namelijk mijn moeder. Destijds, ergens in de late jaren ’20 van de vorige eeuw, bestonden er geen echo’s of andere onderzoeken die de komst van meerdere kindertjes tegelijk konden voorspellen of laten zien.

Mijn moeder, het tweede kind, een uurtje later geboren dan haar zusje, woog iets meer dan het eerste kind, ongeveer 1250 gram. Mijn naamgever had men reeds terzijde gelegd, in de verwachting dat zij het niet redden zou maar er bestaan wonderen en lieve nonnen.

Van de laatste categorie pakte een doorgewinterd exemplaar mijn moeder en haar zusje, mijn naamgever, samen bij elkaar in een hooikistje, wikkelde de pietepeuterige kindertjes samen in wat kranten en wat hooi en een alternatieve menselijke couveuse was geboren.

Beide meisjes leefden op, gesterkt door elkaars aanwezigheid en langzaam konden zij samen verder groeien. De armbreuk bij het eerste kindje genas. Ik weet -slechts uit de verhalen uit de overlevering-, dat het eerste kind het zonder het tweede kind niet zou hebben overleefd. Maar ik weet uit eigen waarneming, dat het tweede kind het zonder het eerste kind eveneens niet zou hebben gered in dit leven. Zij waren elkaars redding en toegang tot het leven.

Tweeling zijn is meer dan symbiose en gelijkenis alleen. Het is een dubbelzijdige, driedimensionale vorm van leven, verbonden door talloze ragfijne onzichtbare draadjes, waarvan eenlingen het bestaan niet zien en nooit zullen kennen. Wanneer de een afhaakt, verliest de ander tegelijkertijd een stuk van het leven en van zichzelf.

Toen mijn moeder na een langdurig vrijgezellig leven eindelijk moeder werd, was de keuze voor een naam voor het kind eigenlijk gauw bepaald. Het werd Odette, daarmee een blijvende verbintenis leggend tussen het eerste kind, zichzelf en haar eigen kind. Zo voelt het ook echt.

Mijn schrijverijen komen eveneens van mijn naamgever. Een kwestie van overerving van de goede genen. Ondanks gemis aan school was mijn tante een zeer getalenteerd schrijver en dichter. Gewapend met scherpe blik én dito pen, doorspekt van een stevige scheut humor, schreef zij kleine observaties en gedichten. Ik kan dan ook niet anders dan dankbaar zijn. Voor de overerving van haar pen en van haar naam.

Advertenties

Retro

Zwijgend druk ik op “enter” en zucht diep. Ik heb weer eens wat op marktplaats gezet en eigenlijk heb ik er nu al spijt van. Niet van mijn besluit te verkopen maar van het gedoe. Het getouwtrek. Van de berichtjes met biedingen waarvan mijn broek nog net niet afzakt.

“Doe een fatsoenlijk bod, ”mopper ik chagrijnig tegen mijn beeldscherm, dat vriendelijk terug glimt, dankzij het hoesje dat ik altijd heb gebruikt plus het beschermfolie op het beeldscherm. “Voor vijftig euro kom ik hem NU halen,” tettert een onbekende in mijn berichtenvenstertje. Tot op het bot getergd bedenk ik dat de persoon in kwestie voor vijftig euro nog niet eens op mijn deurbel mag drukken, de mottenbal. Pannenkoek.

Het is mijn oude telefoon, die ik op marktplaats heb gezet. Dat apparaat met haar turkooizen omslagjurkje heeft dingen uit mijn leven gezien. Gehoord. En ze vervolgens netjes opgeslagen. Twee keer mocht ze mee op vakantie naar Barcelona. Tientallen kilometers per dag heeft ze belevenissen gefotografeerd, inzichten en uitzichten vastgelegd. Ook mocht ze mee naar Frankrijk. En ze heeft ritjes in Anders, onze Volvo 164E gemaakt. Daarnaast heeft ze gesprekken gevoerd met en beelden vastgelegd van mensen die er niet meer zijn.

Dat maakt haar bijzonder. Uniek. Voor mij dan, denk ik inmiddels na wat zinloze gesprekken en oeverloze berichtjes. Ik denk, dat ik mijn Sammy nog een dag of wat op marktplaats laat zwerven en haar, zonder redelijk bod, gewoon weer terug stop hoepla, in de la, netjes in haar overslagjurkje met beschermfolie.
Netjes oud worden is namelijk nog een hele kunst .

Ooit wordt ze vanzelf bejaard en kan ik haar in 2035 als retro object verkopen op een of andere flauw hipsterig vintagemarktje. Wie weet, meldt zich dan een echte liefhebber.

bron foto: bol.com