Logeren

Vorig jaar in de zomer riep ik, dat ik zou stoppen met mijn alter ego en website Lettersmid. Ik had een chronisch tekort aan inspiratie en tegelijkertijd had ik last van een hardnekkig aanwezig writersblock. Ik had het woord stoppen amper uitgesproken of er ontstond ruimte in mijn hoofd. De blogs vlogen als warme broodjes uit mijn kokend schrijversbrein. Lettersmid is gebleven.

Zo ging het nu ook. Amper 24 uur nadat ik had bedacht en besloten om mijn vloerenboek nog wat uit te stellen en op de plank te laten liggen, kwam er een fijne receptuur op in mijn hoofd op dat erom vroeg, opgeschreven te worden. Begeleid door wat werken van Mozart (de held van mijn moeder, het is vandaag vijf jaar geleden dat ze overleed) vloog de ene na de andere pagina zómaar vlot en vloeiend op papier, gisteravond én vanmorgen. Vers van de pers en met een beetje hulp vanuit het hiernamaals, al kan dat natuurlijk niet. Laat mij er echter in geloven, dan kan ik meer en wordt alles mogelijk.

Natuurlijk had ik mijn letterkind nog wat kunnen laten uitslapen op zijn plank, hem nog wat meer laten rijpen. Mijn gevoel zegt echter dat de tijd is aangebroken om hem los te laten. Mijn eerste kind rijdt tegenwoordig auto en tot nog toe is het goed gegaan; het is tijd om ook het andere kind zijn plek in de wereld te gaan geven.
Letterkind is uitgevlogen, via de mail logeert hij de komende tijd bij proeflezers.

Wat mij rest is afwachten, of hij in de smaak valt en hoe hij zich gedraagt. Hopelijk heb ik hem een beetje netjes opgevoed.

Advertenties

Foetsie

Er heeft een kleine aardverschuiving hier in huis plaatsgevonden. Nadat ik de hele zaterdag aan de verbetering van mijn manuscript heb gewerkt, eindeloos heb geschrapt en herschreven, heeft Microsoft besloten dat het genoeg is geweest.

Al vroeg in de ochtend had ik de nieuwe versie opgeslagen, zoals het hoort met “Opslaan als” en ook tussendoor had ik regelmatig op het icoontje van de diskette gedrukt. Zowel fysiek op de computer als op OneDrive. Het bleef ook keurig netjes in beeld staan, mijn versie 4. In de avond, toen ik opgelucht een zucht slaakte door de vele mooie zinnen die een plekje in script hadden gekregen, kraakte er blijkbaar iets in de krochten van Microsoft. Het verraad zette door en vervolgens heeft Word mijn manuscript “opgegeten”.

Mogelijk is het wat anders dan opeten maar feit is dat het echt is echt gebeurd, mijn manuscript is foetsie, weg. Ook niet meer te vinden op OneDrive. Wat nog wel bestaat is een piepklein mapje in mijn computer dat eerst nog verborgen was maar dat ik door wat applicatiebeheerderskunstjes boven water heb gekregen. Het mapje heet “start” en is aangemaakt op het moment dat ik mijn briljante werk van de dag wilde opslaan. Het mapje is heeft geen eigenschappen, bevat geen enkele byte en is niet te openen.

Het is net als bij de verbouwing zelf. Destijds werd ik bij elke stap vooruit twee stappen terug gebonjourd, op de plek, koest jij, foei. Zo lijkt het nu ook te gaan. Ik voel me machteloos en toch kan ik er niets aan doen. Ook een herstelsessie in het hart van mijn computer laat het geheim van het verdwenen manuscript niet oplossen. Wat overblijft is ironisch genoeg hetzelfde als bij de mislukte egaline sessies in 2011. Niet blijven vloeken en tieren maar stevig uithuilen en opnieuw beginnen.

Mijn intuïtie fluistert troostend dat het nu alleen maar beter wordt.