Reiziger

Twee jaar geleden werd de puber zestien. Ter gelegenheid daarvan mocht hij met onze buurtjes op reis naar, jawel, Amerika. We lieten pasfoto’s maken, hij werd opgemeten en kreeg een paspoort. Bij aankomst in de US of A ontving hij uiteraard een serie ferme stempels in het boekje. 

Dit jaar is hij uitgenodigd om diezelfde buurtjes in Italië te komen bezoeken. Het land waarin de wieg van de vader én van de moeder van de buurman heeft gestaan en het land waar diezelfde ouders na hun pensionering weer zijn gaan wonen.  Junior is te gast in een prachtig klein dorpje, bovenop een pittoreske berg in het hart van Toscane, waar het leven nog om mensen (en eten!) draait en niet om wifi. Hier zal onze B een weekje vakantie vieren samen met zijn surrogaatzus en surrogaatouders. De band is na acht jaar te intens geworden om slechts over buren te spreken. 

Die reis houdt in, dat hij vandaag op het vliegtuig naar Pisa is gestapt. Met alle perikelen rondom de werkzaamheden op de Ring A10 en andere horrorverhalen over wachttijden en onbemande incheckbalies hebben we gisteravond besloten om met het openbaar vervoer naar Schiphol te reizen. Een belevenis op zich.

Op het Centraal station van Amsterdam aangekomen (even was er nog discussie over Sloterdijk of tóch CS) bleek dat van de vijftien sporen er minstens tien de richting Schiphol op het bordje hadden staan. Vlotjes de OV kaart ingecheckt en hop, naar perron 13a. Een sprintje getrokken en even later bevonden we ons tussen de rolkoffermaffia en een handjevol rugzakoverleveraars. Het schept een band, dat gestuntel  met  koffers onder elkaar. Nog geen twintig minuten later bevonden we ons in hartje Schiphol, nadat we eerst een flinke file hadden geconstateerd op zowel de A4 en de A9, waarmee ons (mijn)  OV besluit werd gerechtvaardigd. 

Binnen twintig minuten na onze aankomst op station Schiphol hebben we de bagage van junior ingeleverd. Nadat ik hem wat onhandig had omhelst en een fijne reis had gewenst werd hij na het inscannen van zijn boardingpass zelf gefouilleerd en gescand. Even later zag ik dat hij zijn meegebrachte elektronica in de beroemde plastic bakjes van tekst en uitleg stond te voorzien. De security was tevens de grens waar ik mijn kind los moest laten, richting vliegtuig  en Italië. 

Ik heb hem gevraagd of hij me in elk geval twee berichtjes wilde sturen vandaag. Eentje om te laten weten dat hij in het vliegtuig zat en eentje nadat hij was opgepikt op de plek van bestemming. Inmiddels  weet ik dat zowel Johnny de Mol en André Hazes  op Schiphol waren, met een uitgebreide schare fans, ik weet dat een simpel broodje bijna tien euro kost (Mam! Tien euro!) en dat stoel 12f boven de vleugel en de motor zit. 

En ja, hij is opgehaald, zit inmiddels heerlijk te genieten van een échte Italiaanse pizza, met een forketta en een coltello, en hij heeft het warm. Heel warm. Mi caro bambino is een signore geworden. 

Graad

Deze week heb ik het antwoord op mijn opleidingshongervraagstuk gekregen. Ik loop namelijk al een tijdje rond met het idee dat ik graag een HBO opleiding wil gaan doen alleen weet ik niet in welke concrete richting dat zou moeten zijn.

Ik heb enkele opleidingen bekeken in de trant van psychologie, functioneel beheer, organisatiekunde maar telkens struikel ik over het complete pakket. Elke keer ontdek ik dat slechts enkele modules van zo’n opleiding me bijzonder aanspreken en andere zaken juist helemaal niet (maar dan ook echt helemáál niet).

Deze week ontving ik een bijzonder mailtje. Het maakte deel uit van een serie van ideeën en suggesties om enkele zaken in mijn leven heerlijk te versimpelen (Thanks Percy Tienhooven!) In een van deze mails zat een prachtig cadeau namelijk het antwoord op mijn opleidingsvraag. Het bijzondere hieraan was dat het antwoord precies luidde zoals ik zelf van binnen al lang wist maar waarvan het zo fijn is dat het door iemand anders werd bevestigd. Je groeit in je leven door bij te leren in wat jij denkt dat van belang is.

Het antwoord is zo heerlijk simpel, dat ik op mijn verkansie adres zit te glimmen achter mijn geleende laptop van Junior. Stoppen met zoeken, ik heb mijn opleiding gevonden. Beter nog ik ga mijn eigen opleiding uitvinden. Het mooie is: ik hoef me nergens in te schrijven of in te stromen, ik hoef geen subsidie in de vorm van studiefinanciering aan te vragen en ik hoef niet op kamers. Ik kan gewoon verder gaan waar ik ben gebleven in mijn eindeloze, niet te stuiten leeshonger naar goede boeken over alles wat ík van belang vind in mijn leven.

Het eerste boek waar ik me van harte instort is het boek “Sterker voelen op het werk,” van Eveline Baar. Het is een boek dat niet zozeer inzicht geeft in hoogsensitiviteit op de werkvloer en de valkuilen die hierin kunnen ontstaan maar het boek brengt tevens een dynamiek met zich mee dat me aanspreekt. Het stelt me in staat om precies datgene op te pikken, wat voor mij van toegevoegde waarde is. Met andere woorden: ik leer wat voor mij belangrijk is. Daarnaast vind ik het een heel prettig gegeven dat in dit boek de positieve zijde van hoog sensitief zijn wordt belicht en welke talenten en kwaliteiten hieraan zijn verbonden. Een dikke plus.

Van inzicht naar uitzicht. Op naar…. Precies. Op naar van alles wat ik maar wil zijn.